Pozwólcie więc, iż borzoje występujące w rodowodach naszych psów omawiać zacznę od pokoleń najmłodszych, sukcesywnie cofając się w głąb rodowodów i historii borzoja.
Charodey Cherny (Guretskaya) to ojciec Belyh Nochey Gordy (Guretskaya), naszego Gorana - Belyh Nochey Gordy, a syn reproduktora Nayan’a (Apranich), który zapisał się chwalebnie na kartach wielu rodowodów rosyjskich. Doskonałe proporcje i możliwości pracy - ot co przyczyniło się do tego, że wielu hodowców użyło go w swojej pracy hodowlanej. Piękny pies z pięknego i o wiele bardziej znanego borzojowego duetu lat 90-tych – jasnej suki Nagradki oraz Sorvanets’a ciągnącego piękną linię newską po Golubce de Norois. Spotkały się tu dwie odmienne czysto rosyjskie linie – moskiewska i newska. I mimo, iż głębiej w rodowodach spotkamy nazwy hodowli czeskich i szwajcarskich: vom Wienervald, de Kuskovo, de Norois - to głęboko w nich drzemią czysto rosyjskie korzenie, a psy z tych skojarzeń niejednokrotnie przewyższały jakością swoich przodków i często wiodły prym na wystawach.
Na nadanie kształtu linii moskiewskiej znaczącym było użycie psów Grifo der Karolinger vom Wienervald, jaki i suki Barynii de Norois. Tę sukę możemy spotkać zarówno w rodowodach psów newskich, jaki i moskiewskich.
Należałoby tu wspomnieć, iż St.Petersburg po rewolucji rosyjskiej w 1917 roku, jak i cała Rosja, był bardzo ubogi w borzoje. A druga wojna światowa dołożyła czas, w którym szalenie ciężko było myśleć o rasie i znaleźć czysty materiał genetyczny, aby russkaya psovaya borzaya przetrwała jako rasa. I tak naprawdę dopiero koniec lat 40 i początek 50-tych i praca pani Dezor, która przewodniczyła klubowi LOOiR, przyczyniła się do restytucji tej rasy. Wyizolowała ona czystą linię newską, którą mogliśmy się cieszyć do połowy lat 70-tych. Częsty inbreeding oraz użycie reproduktora Groznyj miało wielki wpływ na kształt borzoja newskiego.
W ciągu zaledwie dwudziestu lat pogłowie borzoja w Rosji wzrasta do ponad 100 sztuk czystych linii. W Moskwie, jak grzyby po deszczu otwierają się kluby borzoja. Każdy z nich opiera się na hodowli psów uznanych przez niego za właściwe. To czas kiedy dla podtrzymania rasy sprowadzono do Rosji dużą ilość psów, niestety wprowadzając zamęt w rasie różnorodnością typów. I znów coraz rzadziej można znaleźć czysto rosyjskiego borzoja.
Sokol to pies, który również zaistniał w wielu rodowodach rosyjskich, ale przede wszystkim był to pies bazowy w hodowli Staraya Ohota nieopodal 
Moskwy. Ten pies, jak i jego syn Zhar niejednokrotnie użyte były do krycia suk z linii newskiej. Oba psy z sukcesami przenosiły piękne arystokratyczne głowy z dużym ciemnym okiem, suchą budowę ciała, ale odpowiednio umięśnioną oraz piękne czerwone i czarne umaszczenie. Były niezrównane pod względem użytkowości. Zostały one użyte w wielu rosyjskich klubach.
W późnych latach 80-tych zostaje założony kennel Newsky, który sprowadza borzoje z Białorusi. Łącząc je z reproduktorem Fetysz von Smetanka zapisuje się w bardzo świeżej historii rasy. Większość psów to jasno umaszczone borzoje z piękną suchą głową, długa szyją, dobrą jakościowo sierścią, ale przechodzącą już w skręt i pięknie ciemnym pigmentem oka. Są dobrą bazą pod pracę nowych hodowców.
...cdn...
źródła: International Borzoi Book by D. Freiherr, Borzoi by W.Chadwik
| następna » |
|---|
